Kappa rest bij ontsteking darmen

Kappa Rest onder meer bij ontsteking in darmen
 Krachtige, natuurlijke algemene ontstekingsremmer.

Ontstekingsreacties horen bij het leven.
Behandeling met ontstekingsremmers moet tot doel hebben een verstoorde balans tussen pro- en anti-inflammatoire mechanismen te herstellen.

Ontsteking en pijn spelen een rol in de meeste gezondheidsproblemen. Al eeuwen lang worden natuurlijke middelen, bijvoorbeeld een extract van wilgenbast, met onder andere salicine, ingezet tegen pijn. Hippocrates adviseerde vrouwen die aan het bevallen waren op wilgenbladeren te kauwen. Aspirine, acetylsalicylaat, is een synthetische variant hiervan die in 1899 werd ontwikkeld. Toen duidelijk werd dat hormoonachtige stoffen, de prostaglandines, belangrijke mediatoren zijn van pijn en ontstekingsprocessen, en dat de productie van deze stoffen geblokkeerd kan worden, werden de zogenaamde NSAIDs (Non-Steroidal Anti-Inflammatory Drugs) ontwikkeld. Het begrip NSAID verwijst naar de tegenhanger, de steroid ontstekingsremmers zoals bijvoorbeeld prednison. Deze middelen hebben veel bijwerkingen en daarom leken de NSAIDs een uitkomst. Hoewel de NSAIDs zeer effectief zijn wat betreft hun ontstekingsremmende, pijnstillende, koortswerende en bloedverdunnende werking, ze hebben ook bijwerkingen zoals aantasting van het maagslijmvlies. Dit kan leiden tot levensbedreigende bloedingen en perforaties. Als reactie hierop heeft de farmaceutische industrie eerst geprobeerd deze effecten van de NSAID’s op te vangen met maagbeschermende stoffen en door een stikstofoxide producerende groep aan het NSAID te koppelen. Stikstofoxide blijkt echter, naast het gewenste effect, ook een rol te spelen in weefsel destructie. Vervolgens heeft men meer selectieve prostaglandine aanmaak remmers ontwikkeld, de COX-2 remmers. Deze blijken echter het risico op een hartinfarct in onacceptabele mate te verhogen. Nu is men op zoek naar duale ontstekingsremmers die niet alleen cyclooxygenase (COX) maar ook lipoxygenase (LOX), meer specifiek; 5-lipoxygenase (5-LOX), remmen. Waarom men hier naar zoekt, en wat voor een rol plantenextracten kunnen spelen, zal later duidelijk worden in deze productnieuws.

Ontsteking
Ontsteking is de reactie op een invasie door vreemde organismen zoals bacteriën, parasieten en virussen of op een vreemde stof. In dergelijke situaties is de ontstekingsrespons een beschermende reactie op irritatie, verwonding of infectie, die gekarakteriseerd wordt door roodheid, warmte, zwelling, functie verlies en pijn. De roodheid en warmte zijn het gevolg van een toegenomen doorbloeding, de zwelling is geassocieerd met toegenomen vasculaire permeabiteit, en pijn is het gevolg van activering en sensitisering van primaire afferente zenuwvezels. Onder normale omstandigheden dienen deze veranderingen om de effecten van de aanval te isoleren en daarmee de bedreiging voor het organisme te beperken en om herstel mogelijk te maken.

Bij chronische ontstekingen blijven een of meerdere van de biochemische processen die ten grondslag liggen aan de ontstekingsreactie langdurig overmatig geactiveerd.

Prostaglandines

Meervoudig onverzadigde vetzuren
Prostaglandines worden gevormd uit meervoudig onverzadigde vetzuren (mov’s). Celmembranen bevatten mov’s zoals arachidonzuur (AA), eicosatetraeenzuur (ETA), eicosapentaeenzuur (EPA) en dihomo-gamma-linoleniczuur (DGLA). Weefselcellen kunnen uit deze vetzuren hormoonachtige stoffen, de eicosanoiden, maken. Eicosanoiden, waaronder prostaglandines, spelen collectief een rol in veel biologische processen, zoals:
*    Regulatie van ontstekingsreacties
*    Controle vasculaire permeabiliteit, tonus en bloeddruk
*    Chemotaxis, adhesie en degranulatie van leucocyten
*    Regulatie celdeling en differentiatie
*    Stimulatie van het immuunsysteem
*    Controle van de plaatjes aggregatie
*    Initiatie van de bevalling en acceleratie van de luteolyse
*    Maagzuursecretie en gastrointestinale motiliteit
*    Nier bloedflow en natrium excretie
*    Bronchoconstrictie en bronchodilatatie
*    Regulatie van de neurotransmissie en neuromusculaire activiteit
*    Regulatie van de lichaamstemperatuur

Eicosanoiden
De enzymen die de verschillende vetzuren omzetten in de grote variëteit aan eicosanoiden zijn: cyclooxygenase (COX), lipoxygenase (LOX) en cytochroom P-450 (CYP). Zij maken er respectievelijk prostaglandines, prostacyclines en thromboxanen (COX), hydroxyeicosatetraeenzuren HETE’s en leucotrienen (LOX) en HETE’s en EET’s (CYP) van.

Afhankelijk van de fysiologische respons worden de eicosanoiden wel onderscheiden in ‘slechte’ en ‘goede’. Slechte eicosanoiden hebben een pro-inflammatoire en pro-aggregatie werking en stimuleren het immuunsysteem. Het is opvallend dat de ‘slechte’ eicosanoiden vooral zijn afgeleid van omega-6 vetzuren, met name van AA, en de ‘goede’ vooral van de omega-3 vetzuren EPA en DHA. Goed en slecht is eigenlijk een misplaatste terminologie. Dat blijkt al uit de term ‘fysiologische respons’. Beide typen responsen zijn noodzakelijk voor het functioneren van het organisme. Er ontstaan problemen als het evenwicht tussen beide verstoord raakt.

Eicosanoiden vormende enzymen

Cyclooxygenase
Er zijn zeker twee isovormen van COX: COX-1 en COX-2. Deze enzymen katalyseren de synthese van prostaglandines en thromboxanen uit AA, DGLA en EPA. COX-1 is een enzym dat zorgt voor het dagelijkse onderhoud dat nodig is voor herstel van geringe schade die alle weefsel continu oplopen tijdens hun functioneren. Zo beschermt COX-1 het maagdarmslijmvlies, onderhoudt het de normale nierfunctie en zorgt voor plaatjes stabilisatie en activiteit. Mogelijk speelt het ook een rol in koorts en pijn. Daar en tegen werd COX-2 gezien als een enzym dat pas actief wordt bij een grotere aanval of beschadiging. Recent raakt men er meer en meer van overtuigd dat COX-2 belangrijke biologische functies heeft vooral in hersenen, nieren en het immuunsysteem. In een gezonde onderhoudssituatie verschilt het dus waarschijnlijk per cel type of COX-1 of COX-2 actief is. Overmatige COX-2 activiteit resulteert in gezondheidsproblemen. COX-2 speelt dan een rol in een veelheid aan reacties die ontsteking en kanker bevorderen. Een verhoogde synthese van de door COX-2 uit AA gevormde prostaglandines, oa PGE2, leidt tot cel proliferatie, angiogenese, invasiviteit en remt de apoptose. COX-2 activiteit wordt gestimuleerd door inflammatoire en mutagene stimuli en door oncogenen en groei-factoren.

Aspirine en NSAID’s remmen zowel COX-1 als COX-2. Hierbij leidt de remming van COX-1 tot schade van het maagslijmvlies door remming van het continu noodzakelijke herstel mechanisme. Daarom heeft de farmaceutische industrie zich gericht op het ontwikkelen van selectieve COX-2 remmers. Een representant daarvan is bijvoorbeeld rofecoxib. Echter, selectieve remming van COX-2 resulteert in een verstoring van het evenwicht mbt hemostase en vasoconstrictie/dilatatie dat COX-1 en COX-2 gezamenlijk handhaven. Een selectieve COX-2 remmer laat de balans doorslaan naar thrombose en vasoconstrictie. Dit wordt bevestigd door de recente terugtrekking van selectieve COX-2 remmers van de markt.

Plantaardige COX remmers
Van meerdere plantaardige stoffen is bekend dat ze de aanmaak van prostaglandines en thromboxanen uit omega-6 en omega-3 vetzuren remmen. Dit zijn ondermeer; curcumine, een geel pigment uit de wortel van Curcuma longa (Zingiberaceae); resveratrol, een polyphenol in onder andere druivenschillen; de drie farmacologisch actieve bestanddelen van mariadistel; sylibine, sylichristine en sylidian; ginkgetine uit ginkgo biloba; ursoline zuur uit Plantago major; CAPE (cafeïnezuur phenetyl ester), een antioxidant uit propolis; en de flavonoiden rutine, quercetine, apigenine, naringenine. Een deel van deze stoffen blijkt min of meer selectief COX-2 te remmen. Bromelaine stimuleert, naast het remmen van COX-2, de productie van het anti-inflammatoire PGE1.

Zie figuur 1: Schematische weergave van het proces van inductie van COX, LOX en iNOX en de vorming van de eicosanoiden.

Lipoxygenase
Lipoxygenase (LOX) speelt een sleutelrol in de omzetting van AA, DGLA en EPA in leucotrienen en verschillende hydroxyeicosatetraeenzuren (HETE’s). Wanneer men de COX-1 en COX-2 activiteiten remt, kan het arachidonzuur massaal opgenomen worden in de LOX route die leidt tot de productie van stoffen met een weefsel destructief, samentrekkend, oedeem vormend, pijn medierend en tumor promotor effect. Het innemen van een COX remmer wordt daarom wel vergeleken met het blussen van een vuur terwijl je er tegelijkertijd olie op gooit. Plantaardige stoffen die een ontstekingsremmend effect hebben beïnvloeden vaak zowel COX als LOX.

Plantaardige LOX remmers
Curcumine, resveratrol en sylimarin remmen naast COX ook LOX. Boswellia zuur uit Boswellia serrata is mogelijk een selectieve 5-LOX remmer. 5-LOX zet alleen AA om in leucotrienen. Men heeft een positieve werking van Boswellia gevonden bij patiënten met colitis of de ziekte van Crohn en bij patiënten met astma (figuur 2)

Zie figuur 2a, 2b en 2c
*    Figuur 2a: een diagram van de resultaten van een onderzoek waarin het effect van Boswellia extract bij de ziekte van Crohn werd vergeleken met dat van mesalazine. De verandering van de ernst van de aandoening werd uitgedrukt in punten volgens de Crohn Disease Activity Index (CDAI; 0-600 punten; <150=remissie, >450=zeer ernstig). De gemiddelde scores in de onderzoeksgroepen (Boswellia n=44, mesalazine n=39) werden aan het begin en het einde van het onderzoek bepaald en vergeleken. Gemiddeld minder punten aan het einde van het onderzoek staat voor een grotere effectiviteit (Boswellia: minus 90, mesalazine: minus 53). Bovendien heeft Boswellia minder bijwerkingen (Gerhardt et al 2001).
*    Figuur 2b: Vergelijkbare resultaten werden gevonden in een onderzoek bij patiënten met colitis ulcerosa (Gupta et al 2001). De uitkomst maat van het onderzoek was hier het percentage patiënten met verbetering van de klachten en het percentage patiënten dat in remissie kwam tijdens het onderzoek.
*    Figuur 2c: Bij patiënten met astma werd een vergelijkbaar onderzoek gedaan. De uitkomst maat was het percentage patiënten bij wie de fysieke tekenen en scores verbeterden (Gupta et al 1998)

Andere ontstekingsmediatoren
Er zijn een aantal enzymen die ontstekingsreacties medieren en daarvoor geen mov’s als substraat gebruiken. Dit zijn onder andere: induceerbare nitroxide synthase (iNOS), collagenases en matrixmetalloproteinases (MMP).

Induceerbaar stikstofoxide synthase
Induceerbaar stikstofoxide synthase (iNOS of NOS-2) zorgt voor de productie van stikstofoxide (NO). NO wordt gevormd in veel celtypen die betrokken zijn bij immuun en ontstekingsresponsen. iNOS is het belangrijkste NO vormende enzym. Aan het begin van een ontstekingsreactie bevordert NO het beëindigen van de ontstekingsreactie, terwijl bij chronische ontstekingen juist het remmen van de NO release heilzaam werkt. In deze situatie kan inhibitatie bijvoorbeeld adhesie vorming en fibrosering voorkomen. Ook bij pijn speelt NO een belangrijke rol. Het verhoogt de gevoeligheid van perifere pijn receptoren en bevordert de centrale sensitisering voor pijn. De NO productie door iNOS kan op meerdere niveaus gereguleerd worden.

Plantaardige iNOS remmers
Zowel curcuminoiden, EGCG uit groene thee, rozemarijn, resveratrol, sylimarin en harpagophytum evenals phenolische stoffen zoals quercetine, luteoline, ginkgetine, genisteine, daidzeine, en glyciteine beïnvloeden de expressie van iNOS.

Collagenase, matrixmetalloproteinase
De extracellulaire matrix van kraakbeen, bot en bloedvatwanden, kan in pathologische toestanden overmatig worden afgebroken door collagenases en matrix metalloproteinases. Deze enzymen spelen een rol bij onder andere arthritis, arthrose, osteoporose en bij metastasering van tumoren.

Plantaardige collagenase- en MMP remmers
De expressie van MMP wordt geremd door curuminoiden en resveratrol terwijl voor groene thee en harpogophytum gevonden is dat ze waarschijnlijk een of meerdere varianten van het enzym remmen. Collagenase wordt geremd door curcuminoiden.

Specificiteit van de enzymen
Er blijken verschillende vormen van specificiteit te zijn in de biochemische reactie routes van de ontstekingsmediatoren. Verschillende varianten van COX en LOX vertonen een zekere mate van weefselspecificiteit. In verschillende weefsel types zullen dus uit hetzelfde mov verschillende eicosanoiden gevormd kunnen worden door verschillende isozymen. Verder hebben verschillende isozymen een grotere affiniteit voor verschillende mov’s. Zo heeft 5-LOX een grotere affiniteit voor AA dan voor LA, terwijl 15-LOX juist een grotere affiniteit heeft voor LA.
Het hangt van de fase van de ontstekingsreactie af welke eicosanoiden er gevormd gaan worden. Men heeft bijvoorbeeld gevonden dat COX-2 ook geïnduceerd kan worden in de fase van resolutie van een ontsteking en dat het dan anti-inflammatoire prostaglandines aanmaakt. Remming van COX-2 in deze fase kan tot een chronische ontsteking leiden. Desalniettemin zal het, vanwege de brede werking van de eicosanoiden, moeilijk zijn een gewenst functioneel specifiek en weefsel specifiek effect te bereiken met therapeutisch agens.
Veel stoffen afkomstig van planten hebben een pleiotroop (verschillende biologische functies beïnvloedend) spectrum van anti-inflammatoire werkingen. Ze grijpen veelal in op meerdere niveaus in de productie van de verschillende eicosanoiden. Tabel 2 geeft hiervan een indruk voor een aantal plantaardige stoffen. De referenties staan in de literatuurlijst.

Regulatie van de activiteit van ontstekingsmediator enzymen
De activiteit van de enzymen die een rol spelen in de productie van ontstekingsmediatoren kan op verschillende niveaus geregeld worden: bij de transcriptie (overschrijven van DNA in RNA), de translatie (vertalen van RNA naar eiwit) of bij de post-translatie modificatie (veranderingen die het enzym activeren). Vooral de expressie van transcriptie factoren: eg AP-1, NF-kappaB (NF-kB) blijkt een goed te beïnvloeden mechanisme te zijn. (figuur 3)

Zie figuur 3: patiënten met een milde tot matige astma die behandeld werden met theofylline kregen daarnaast een waterig propolis extract (n=22) of placebo (n=24) gedurende 2 maanden. Meerdere parameters werden bepaald in beide groepen. Zo verminderde het aantal nachtelijke aanvallen per week van 2,5 naar 1 in de verum groep. In de placebo groep traden voor geen enkele maat significante veranderingen op (Khayyal et al 2003).

NF-kappaB
NF-kappaB (NF-kB) is een familie van eiwitten die de expressie van veel genen regelt. Ze zijn daarmee verantwoordelijk voor de regulatie van vele aspecten van de cel fysiologie, zoals immuuncel activering, proliferatie, apoptose, stress responsen, differentiatie en oncogene transformatie. NF-kB kan geactiveerd worden door een veelheid van pathogene stimuli waaronder bacterie producten, cytokines, groeifactoren, virale eiwitten, ischemie/reperfusie en oxidatieve stress. Het wordt binnen enkele minuten na stimulatie geactiveerd en van het cytoplasma naar de celkern verplaatst. NF-kB wordt geactiveerd wanneer ikB (inhibitor-kappaB) door fosforylering wordt losgekoppeld van het NF-kB. In de celkern aangekomen bindt NF-kB aan specifieke plekken op de chromosomen en regelt het de expressie van zo’n 150 verschillende ontstekings- en immuun mediatoren.

Plantaardige NF-kB remmers
Plantaardige stoffen die NF-kB activering kunnen voorkomen zijn veelal antioxidanten die de ikB degradatie blokkeren. Deze werking is beschreven voor onder andere curcumine, resveratrol, EGCG (epigallocatechinegallaat), capsaicine, sylimarine en quercetine. CAPE (uit propolis) zou de TNF-alfa gemedieerde inductie van NF-kB remmen. De curcuminoiden en gember bestanddelen remmen de inductie en/of productie van NF-kB.

Kappa Rest
In de volgende paragrafen zullen de ingrediënten van Kappa Rest kort besproken worden met een aantal klinische onderzoeken naar hun effectiviteit.

Curcuminoiden
Curcuma is een geel pigment dat voorkomt in de wortels van de Curcuma longa, een lid van de zingiber (gember) familie. Culinair wordt het gebruikt als ingrediënt voor kerries. De actieve stoffen zijn polyfenolen en curcumines Onderzoeken hebben aangetoond dat het een anti-inflammatoire en analgetische werking heeft. Dit werd onder andere getest in modellen voor atherosclerose, Alzheimer, arthritis en pancreatitis. Hieronder volgt een opsomming van een aantal klinische studies uitgevoerd met curcuma.
*    In een fase II klinisch onderzoek bleek curcuma effectief bij maag- en duodenum zweren en bij gastritis (5 dd 600 mg turmeric gedurende 4-12 weken). Volgens anderen is het mechanisme de remmende werking van curcumin op de inductie van NF-kB en IL-8 door H pylori.
*    Uveitis anterior blijkt net zo effectief behandeld te kunnen worden met curcumine (12 weken 3 dd 375 mg) als met de standaard therapie met corticosteroïden.
*    In een onderzoek naar de behandeling van postoperatieve ontstekingen werd curcumine vergeleken met phenylbutazon en placebo. Beide bleken beter dan placebo.

In een fase I humane studie werden doseringen tot 8000 mg per dag gebruikt gedurende 3 maanden. Hier werden geen tekenen van toxiciteit gevonden. Wel wordt het gebruik van hoge doseringen curcuma afgeraden bij galgang obstructie omdat het de gal productie stimuleert.

Boswellia extract
Boswellia is een ayurvedisch medicijn met een lange historie van toepassing bij reumatische klachten. Het is een extract van de gom van Boswellia serrata. Boswellia extract bevat boswellia zuren met onder andere acetyl-11-keto-beta-boswellia zuur (AKBA). Dit zijn pentacyclische triterpenen die goed verdragen worden. Een andere onderzochte component is 3-oxo-tirucallic acid, een triterpenoid. Klinische studies hebben veel belovende effecten gevonden bij patiënten met reumatoïde arthritis, colitis ulcerosa, de ziekte van Crohn en asthma. Boswellia wordt ook gebruikt bij de behandeling van oedeem door hersentumoren.
Boswellia bestanddelen werken waarschijnlijk selectief op 5-LOX. Men heeft echter gevonden dat verschillende extracten paradoxale effecten op 5-LOX kunnen hebben. Dus standaardisatie van de samenstelling blijkt nodig.
*    Een groep patiënten met een actieve ziekte van Crohn werd behandeld met een Boswellia extract en vergeleken met een groep patiënten die met mesalazine behandeld werd. Beide behandelingen bleken even effectief. De bijwerkingen van Boswellia zijn echter wel minder.
*    Bij patiënten met colitis ulcerosa resulteerde behandeling met boswellia in remissie bij 82% tegen 75% bij behandeling met sulfasalazine.
*    Patiënten met asthma werden in een dubbelblinde placebo gecontroleerde studie behandeld met boswellia extract. 70% verbeterde tegen 27% in de controle groep.
*    De helft van een groep van 30 patiënten met arthrose van de knie kreeg gedurende 8 weken Boswellia extract, de andere helft placebo. Er traden significante verbeteringen op in de Boswellia groep ten opzichte van de placebo groep.

Propolis
Propolis, een bijen product, bevat cafeïnezuur phenethylester (CAPE). CAPE werkt selectief op NF-kB, niet via blokkering van de ikB degradatie, maar door onderdrukken van de interactie van NF-kB met DNA. Propolis bevat ook galangine, maar dat zou minder actief zijn als ontstekingsremmer. Klinisch onderzoek naar de toepasbaarheid van propolis is gedaan bij asthma patiënten. En verder werd de effectiviteit van lokale toepassing bestudeerd bij patiënten met ontstoken tandvlees, en bij patiënten met reumatische klachten.

Groene thee extract
Het belangrijkste catechine, een polyfenol, in groene thee, epigallocatechine-gallaat (EGCG) heeft in veel onderzoeken een ontstekingsremmende werking getoond. Ook de component polyphenon E is in meerdere onderzoeken gebruikt. Groene thee componenten lijken breed te werken en invloed te hebben via onder andere NF-kB, COX-2, LOX, iNOS en MMP. In een aantal in vitro modellen blijkt EGCG wel COX-2, maar niet COX-1 te remmen. EGCG is met positief resultaat onderzocht in modellen voor osteoporose, arthrose, atherosclerose, interstitiele cystitis, Helicobacter pylori infectie, cervix lesies op basis van humaan papilloma virus (HPV), verhoogde darmpermeabiliteit bij enteropathie, multiple sclerose en kanker preventie. EGCG blijkt moeilijk opgenomen en snel gemetaboliseerd te worden. Piperine verhoogt de absorptie. Doseringen tot 800 mg (8-16 koppen groene thee) per dag zijn getest en veilig bevonden.

Gember extract
Gember bevat als actieve stoffen onder andere de vanillyl ketonen gingerol en paradol. Deze hebben een structuur die overeenkomt met die van de antiinflammatoire stoffen in curcuma. De anti-inflammatoire effecten van gember extracten hebben, net als die van curcuma, brede werkingsmechanismen. In een onderzoek waarin de effecten van een gember extract, ibuprofen en placebo bij patiënten met arthrose werden vergeleken bleek dat een gember extract beter werkte dan placebo, maar minder effectief was dan ibuprofen.

Rozemarijn extract
Rozemarijn (Rosmarinus officinalis) extract bevat onder andere de polyfenolen carnosol en carnosine zuur (diterpenen), stoffen die ook voorkomen in andere planten zoals salie. Beide zijn krachtige antioxidanten.

Selderijzaad extract
Verschillende bestanddelen van selderijzaad extract hebben een remmende werking op COX-1 en COX-2. In dierexperimenteel onderzoek is het met succes toegepast als synergist bij de behandeling van arthritis en fibrose.

Resveratrol
Resveratrol, een fytoalexin polyfenol, wordt geëxtraheerd uit druivenschillen. Deze stof werkt ontstekingsremmend via meerdere mechanismen. Er zijn echter ook rapporten over pro-inflammatoire effecten. Anderen beschreven dat resveratrol, net als NSAID’s, het herstel van maagzweren remt door z’n inhiberende werking op COX-1. Het preklinische onderzoek met resveratrol betreft vooral atherosclerose preventie. Verder is in diermodellen ook de invloed op onder andere ontstekingen van de luchtwegen en het colon, en op immuunmodulatie en pijn onderzocht. De inzichten in de voordelen van resveratrol voor de menselijke gezondheid komen voornamelijk van epidemiologisch onderzoek waarin de invloeden van wijn consumptie beschreven worden.

Alfa-liponzuur
alpha-liponzuur is een sterke antioxidant waarvan de werking ter preventie en behandeling van de gevolgen van diabetes, met name diabetische neuropathie, uitgebreid is onderzocht. Naast de productie van superoxide anion zou de productie van stikstofoxide een van de oorzaken zijn van de oxidatieve schade bij diabetes. Stikstofoxide wordt gevormd door iNOS. Liponzuur zou de AGE (advanced glycation products) geïnduceerde iNOS expressie voorkomen. Liponzuur heeft bovendien een vergelijkbaar effect op de expressie van NF-kB. Via deze mechanismen zal liponzuur een belangrijke rol kunnen spelen in de behandeling van aandoeningen die gepaard gaan met ontstekingsactiviteit.

Suikerriet extract
Suikerriet extract is toegevoegd als een rijke bron van silicium.

Zwarte peper extract (BioPerine)
Zwarte peper bevat piperine dat de opname van veel stoffen, waaronder curcuminoiden uit curcuma en EGCG uit groene thee, in de darm bevordert. Piperine remt de glucuronidatie in de darm. Daardoor wordt bijvoorbeeld curcumine minder snel gemetaboliseerd tot inactieve stoffen. De beschikbaarheid neemt hierdoor toe met 2000%.

1    NF-kB    2    AP-1    3    COX-1    4    COX-2
5    LOX    6    INOS    7    MMP    8    collagenase
1    2    3    4    5    6    7    8
Kappa Rest
Curcuma    +        +    +    +    +    +    +
Gember    +        +    +    +
Boswellia                    +
Groene thee (EGCG)    +        ?    +    +    +    +
Rozemarijn    +        ?    +    +    +
Propolis (CAPE)    +        +    +    +
Resveratrol    +    +    +    +    +    +    +
Liponzuur    +                    +
Samenvatting van de bekende remmende effecten (+) van de verschillende kruiden.

Toepassingen Kappa Rest:
Kappa Rest kan ingezet worden bij chronische ontstekingsactiviteit die gepaard gaat met verhoogde waarden voor ontstekingsmarkers in het bloed. (Zoals CRP, ceruloplasmine, IL-6 en/of een verhoogde bezinking). Een dergelijke verhoogde activiteit kan aanwezig zijn met en zonder klachten. In beide situaties vormt het een bedreiging voor de gezondheid. Het geeft met name een verhoogd risico op hart- en vaatziekten en kanker. Ziektebeelden waarbij Kappa Rest kan worden ingezet zijn: reumatoïde arthritis, lupus en aanverwante aandoeningen, IBD (colitis en de ziekte van Crohn), maar ook bijvoorbeeld asthma en de ziekte van Alzheimer. Wanneer arthrose voorkomt in meerdere gewrichten, zoals bijvoorbeeld bij arthrosis deformans, kan Kappa Rest voorgeschreven worden. Ook voor arthrose van een of enkele gewrichten, rugpijn en andere traumata die resulteren in chronische klachten kan Kappa Rest worden ingezet. Infecties kunnen een contra-indicatie zijn voor het gebruik van ontstekingsremmers.

Ondersteunende middelen:
In het algemeen:    Optimal EFAs
Reuma:    Chondrosamine-S, Bromelaine Plus
IBD:    IPS, Phytolens
Asthma:    Mg-zyme, Pneuma-zyme

Kappa Rest

Samenstelling per 3 capsules:
Propriëtair mengsel: 1,150 mg
Curcuminoiden (curcuma longa extract; wortel)*
Boswellia serrata extract (hars)*
Propolis*
Groene thee extract (camellia sinensis; blad)*
Gember extract (zingiber officinalis; wortel)*
Rozemarijn extract (rosmarinus officinalis; blad)*
Selderijzaad extract (apium graveolens)*
Resveratrol (polygonum cuspidatum extract; wortel)*
Alpha-liponzuur*
Suikerrietextract (saccharum officinarium; scheut)*
Phytolens (lens esculenta extract; schil)*
BioPerine (uit zwarte peper)*

* Dagelijkse hoeveelheid is niet vastgesteld.

Overige ingrediënten: Cellulose, gelatine, water en glycerine.

Gegarandeerd vrij van: Gist, gluten, lactose, suiker, conserveringsmiddelen en synthetische geur-, kleur- en smaakstoffen.

Onderhoudsdosering: 3 capsules per dag

Relatieve contra-indicatie: bij gal-obstructie en bloedstollingsproblemen.

Verpakking: 180 capsules