Lyme ziekte van

De ziekte van Lyme is een complexe aandoening met verschillende verschijningsvormen. Het is een infectieziekte die veroorzaakt wordt door een bacterie (borrelia burgdorferi) en overgedragen door een teek. Niet alle teken zijn drager van deze bacterie en niet iedere tekenbeet veroorzaakt Lyme.

In 1910 werd de ziekte voor het eerst door de dermatoloog Afzelius beschreven. In 1922 beschreven de twee Franse geneesheren Garin en Bujadoux een verlamming die door een tekenbeet of tekensteek werd veroorzaakt. In het Amerikaanse plaatsje “Old Lyme” dat midden in de bossen ligt in de staat Connecticut, brak in 1975 een epidemie uit van gewrichtsaandoeningen na een tekenbeet. Veel patiënten waren door een teek gebeten voordat de symptomen uitbraken. In 1982 ontdekte Willy Burgdorfer spirocheten in de ingewanden van teken. Dit was dus een bevestiging van wat men altijd al had gedacht. In 1983 toonde Johnson aan dat het hier handelde om een nieuwe soort van het geslacht borrelia en gaf, als eerbetoon, de bacterie de naam Borrelia Burgdorferi. In 1989 werd er in Nederland voor de eerste keer verslag gedaan over de ziekte van Lyme door de Vereniging voor Infectieziekten.
Mensen die de ziekte krijgen hebben veelal de tekenbeten niet opgemerkt. Lyme kan dan ook ontstaan zonder dat je het merkt en/of dat je een huidreactie hebt gehad. Zo’n huidreactie is een lokale infectie die bestaat uit een rood cirkelvormig oppervlak rond de beet met daar omheen een rode cirkel. Deze ontstaat meestal tussen dag 4 en 10 na de beet, uiterlijk binnen 3 maanden na de beet. Wanneer deze ontstaat is er zeker sprake van een Borrelia infectie, ook al zijn er in het bloed op dat moment nog geen anti-stoffen van Borrelia waar te nemen. Bij het verschijnen van een EM moet er onmiddellijk antibiotica worden genomen, zonder te wachten op uitslagen van testen. Er moet niet onnodig tijd worden verspild: hoe langer men besmet is, hoe moeilijker het is om te genezen. Het verdwijnen van de EM zegt niets over het verdwijnen van de bacterie in het lichaam.

Aspecifieke klachten die kunnen voorkomen zijn chronische vermoeidheid, wisselende pijnen in spieren en gewrichten (fibromyalgieachtige symptomen), griepachtige symptomen, temperatuursverhoging gedurende enkele uren en transpireren. Het grillige verloop, de nog niet eenduidig te stellen diagnose samen met de aspecifieke klachten maken dat deze ziekte op heel wat onbegrip stuit bij artsen die houden van afgelijnde criteria en vaststellingen. Eigenlijk kunnen we stellen dat door de multifactoriële symptomen “de behandeling ingewikkeld is en jaren kan duren.”

Daarbij houden de meeste testen onvoldoende rekening met de grote variatie in Borrelia-stammen, de veranderende antigenen, de verschillende verschijningsvormen van de bacterie, de diverse immunologische reacties die patiënten kunnen vertonen en de voorkeur van de borrelia bacterie voor weefsels. (Waarom geen betrouwbare test voor borrelia). Testen en werkwijzen zijn vaak onvoldoende gestandaardiseerd, wat interpretatie van de resultaten bemoeilijkt. De Elisa-test, die verreweg het meest gebruikt wordt, mist in de praktijk (gemiddeld) bijna de helft van de besmettingen. Ook bij andere testen is de gevoeligheid te laag om een besmetting met Borrelia te kunnen uitsluiten. Wel kunnen de beschikbare tests aanvullende informatie geven. Het zou bij de huidige stand van de techniek beter zijn om de diagnose te baseren op een combinatie van diverse tests, maar om praktische en financiële redenen gebeurt dat in de praktijk zelden.

Er moet dus gekeken worden naar de symptomen en de ziektegeschiedenis. Als er sprake is van diverse multi-systemische klachten (bijv. neurologisch, reumatisch, dermatologisch enz.) en er is geen duidelijke verklaring voor, dan is er reden om de diagnose “ziekte van Lyme” te beoordelen. Helemaal als men zich een tekenbeet kan herinneren, waarna de klachten zijn ontstaan.
Een besmetting die langer geleden is ontstaan is veel moeilijker te genezen. De Lyme-bacterie gaat o.a. in het centraal zenuwstelsel zitten en heeft diverse overlevingsstrategieën(cyste-vorm, L-vorm), waarmee hij aan het immuunsysteem en antibiotica kan ontsnappen.

De periode na de tekenbeet
Enige tijd na de tekenbeet kunnen patiënten griepachtige klachten krijgen, zoals hoofdpijn, stijve nek, koorts, spierpijnen en vermoeidheid. Deze klachten kunnen weer verdwijnen. Als de Lyme-bacterie zich door het lichaam verspreidt (dissemineert), kunnen diverse symptomen ontstaan. De ziekte van Lyme is een multi-systeem ziekte. Het kan leiden tot o.a. neurologische (zenuwstelsel/hersenen), dermatologische (huid), reumatologische (spieren en gewrichten), cardiologische (hart), opthalmologische (ogen) en psychiatrische klachten.
Vaak wordt de ziekte van Lyme in 3 stadia ingedeeld, met per stadium specifieke symptomen. Deze indeling moet worden gezien als een model, waarvan de werkelijkheid kan afwijken. Per persoon kan de ziekte namelijk heel verschillend verlopen. Hieronder worden de 3 verschillende stadia aangegeven met de hierbij behorende symptomen.

Stadium 1: Lokale huidinfectie; erythema migrans (EM)
De lokale huidinfectie begint als een rood plekje, meestal na 4-10 dagen en bijna altijd binnen drie maanden na een tekenbeet. De afwijking breidt zich in de loop van dagen tot weken uit tot een (5-40 cm in diameter) min of meer ronde of ovale rode plek, vaak met centrale verbleking. De plek is meestal pijnloos, jeukt meestal niet, en is niet verheven, behalve soms aan de randen. Voorkeurslokatie: romp, benen, oksels en liezen. Deze afwijking wordt erythema (chronicum) migrans genoemd. Bij de lokale huidinfectie wordt soms een griepachtig ziektebeeld met malaise, koorts, keelpijn en spierpijn gezien. Dit beeld kan ook in een latere fase van de ziekte gezien worden.
Als een typisch erythema migrans (EM) wordt geconstateerd is er vrijwel zeker sprake van Lyme-borreliose. Variaties van het erythema migrans komen echter voor. Zo kan het erytheem egaal rood blijven, ontstaan er ter plaatse blaren of kunnen er meerdere ringen om elkaar heen zichtbaar zijn. Ook jeuk en pijn kunnen in een minderheid van de gevallen voorkomen. Meerdere EM-plekken tegelijk of terugkerende EM-plekken zijn beschreven, alsmede een EM op een andere plaats dan de beet.
De helft van de patiënten met erythema migrans heeft geen tekenbeet opgemerkt. Sommige studies geven aan dat de atypische vormen van erythema migrans vaker voorkomen dan de hierboven beschreven typische vorm.

Stadium 2: Vroege gedissemineerde infectie
Na de tekenbeet kan Borrelia burgdorferi in de bloedbaan terecht komen, hetgeen tot een gedissemineerde infectie leidt. In tegenstelling tot wat eerder gedacht werd, zijn er sterke aanwijzingen dat de bacterie al binnen enkele etmalen kan dissemineren en o.a. het centrale zenuwstelsel kan infiltreren. Via de bloedbaan wordt de bacterie in het lichaam verspreid, maar de bacterie is meestal slechts kort in de bloedbaan aanwezig. Hoewel de bacterie in elk orgaan terecht kan komen, ontstaan de meeste ziekteverschijnselen in het zenuwstelsel, de gewrichten en het hart. Het blijkt dat de helft van de patiënten met een gedissemineerde infectie geen tekenbeet of erythema migrans heeft opgemerkt. Daardoor kan het voorkomen dat de ziekteverschijnselen niet direct met een Borrelia burgdorferi infectie in relatie worden gebracht.

Stadium 3: ‘Chronische’ Lyme-borreliose
Men spreekt over het algemeen van chronische Lyme-borreliose bij een ziekteduur van meer dan een jaar. Alle eerder genoemde verschijnselen kunnen een langdurig verloop hebben met symptoomvrije periodes van weken tot jaren waarna de klachten weer kunnen terugkomen of verergeren. De symptomen kunnen hierbij van orgaansysteem wisselen. (uit internationaal onderzoek blijkt dat de bacterie met een cyclisch verloop actief is en dus behandeld moet worden)
Er zijn sterke aanwijzingen dat Lyme-borreliose naarmate de infectie langer duurt steeds meer de kenmerken van een chronische multisysteemziekte vertoont. Naast de specifieke verschijnselen in verschillende orgaansystemen staan bij de chronische vorm van de ziekte de algemene (ook wel aspecifiek genoemde) klachten op de voorgrond. De klachten zouden onder andere bestaan uit griepachtige verschijnselen, chronische vermoeidheid, hoofdpijn, voorbijgaande temperatuursverhoging van enkele uren, een paarse (ACA, zie onder) aandoening van de huid, transpireren, wisselende pijn in spieren, pezen en gewrichten (zonder objectieve lokale ontstekingsverschijnselen).
(bron www.lymenet.nl )

ACA
ACA(acrodermatitis chronica atrophicans) is een uitingsvorm van chronische Lyme en het enige symptoom wat met zekerheid wijst op chronische Lyme. Het treedt vaak op vele maanden tot vele jaren na de tekenbeet. Het probleem is dat het moeilijk is te diagnosticeren, 70 tot 80% wordt gemist. Soms is ACA het allereerste symptoom van de ziekte van Lyme en dan vaak het startpunt van andere Lymeklachten maar dat hoeft niet. Sommige Lymepatiënten krijgen in latere instantie pas ACA en anderen krijgen ACA en hebben op dat moment nog geen duidelijke klachten.
Meestal wordt het door artsen pas bevestigd als er sprake is van een positieve PCR dmv een huidbiopt. ACA komt vooral voor aan de onderbenen en voeten maar ook aan hoofd en hals. Opvallend is dat ACA veel vaker voorkomt bij vrouwen dan bij mannen en vooral bij vrouwen van 50 jaar en ouder. Overigens zijn er in de literatuur wel gevallen bekend waarbij het ook voorkomt bij kinderen.
Bij bloedonderzoek is er vaak (mits de test betrouwbaar is) alleen sprake van een positief IgG. De Borrelia stam Afzelii is verantwoordelijk voor huidaandoeningen ACA.

Kenmerken van ACA:
Een blauw/paarse vlek.
Duidelijk omrand en iets verdikt.
De vlek voelt warm aan en kan snel groter worden.
Na enige tijd vervaagt de blauw/rode kleur en begint het te lijken op een pigmentverkleuring.
De huid voelt schraal en dun aan.

Tot slot
Uit onderzoek van het RIVM blijkt dat huisartsen in 2005 bij circa 17.000 mensen in Nederland de ziekte van Lyme hebben vastgesteld. Dat aantal is 5.000 meer dan in 2001 en een bijna drievoudige toename sinds 1994. Merk op dat dit alleen diagnoses zijn die zijn vastgesteld door huisartsen, en dat er ook wel diagnoses gemist zullen worden.
Uit eerdere gegevens was al gebleken dat jaarlijks naar schatting ruim een miljoen Nederlanders een tekenbeet oploopt. Dit betekent dat er ieder jaar tienduizenden mensen besmet worden met de Lyme-bacterie, velen zonder dat te weten. Doordat de diagnose moeilijk is en artsen nog weinig van de ziekte van Lyme afweten, zullen veel mensen met de ziekte van Lyme een andere diagnose krijgen, zoals bijv. fibromyalgie, MS of chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS/ME) zie “misdiagnoses”. Onbehandelde Lyme kan zeer ernstige gevolgen hebben.

 

Natuurgeneeskundig advies:
– altijd ontgiften
– hormonen ondersteunen (bijnieren raken uitgeput)
– slijmvliezen ondersteunen
– aandacht voor opname van voeding / spijsvertering
– voedingsadvies: bij voorkeur geen vlees, matig met koffie en genotmiddelen, matig met suiker of producten met suiker, bij voorkeur geen tarwe (brood)

Behandeling Centrum Vitaal